Terapi odasının kapısı çoğu zaman bir yakınma ile aralanır: Kaygı, depresyon, ilişkisel zorluklar, okul ya da iş hayatına uyum problemleri, vb… Danışanı terapiye getiren genellikle somut bir yakınma vardır ve bazı yakınmalar belirgin bir aciliyet hissi de taşır. Bazı durumlarda terapötik çalışmanın önceliği, bu yakınmayı düzenlemek ve işlevselliği yeniden kurmak olur. Özellikle çocuk ve ergenlerle yürütülen süreçlerde (ve kimi zaman yetişkinlerle yapılan bazı çalışmalarda da)

Psikoterapide, özellikle psikanalitik ve psikodinamik yaklaşımlarda önemli bir yeri olan “ çerçeve ” adlı bir kavram vardır. Bu kavram, görüşmelerin günü ve saati, süresi, terapistin rolü, terapist-danışan ilişkisinin sınırları ve odanın fiziksel düzeni gibi, sürecin düzenini tanımlayan unsurları içerir. Dışarıdan bakıldığında çerçevenin yalnızca belli kuralları ve sınırları belirlemek için var olduğu düşünülebilir. Bu kısmen doğru olsa da, çerçeve psikoterapi sürecinde çok

Travmatik yaşantılar, özellikle de cinsel travma gibi utanç, suçluluk ve değersizlik duygularını beraberinde getirenler, kolay kolay söze...

Travma, özellikle de cinsel taciz ve istismar gibi kişinin beden bütünlüğünü ve öznel varoluşunu sarsan yaşantılar, yalnızca bedende...